Излези од зоната на комфорот

    А Петар Му одговори и рече: „Господи, ако си Ти, заповедај да дојдам кај Тебе по водава.“ Овој му рече: „Дојди!“ Петар слезе од коработ и тргна по водата кон Исус. (Матеј 14:28-29 – Стандарден Превод)

    Една од најдобрите одлуки коишто сум ги донел во животот истовремено беше и една од најзастрашувачките. Со неа се борев речиси три години. Како млад човек почувствував длабоко во себе Божји повик за целовремена христијанска служба, но знаев дека за да бидам на тој план успешен ќе мора да добијам соодветна обука. Тогаш воопшто не бев образуван за христијанска работа. Дури немав завршено ниту средно училиште. Имав само 13 години кога татко ми ме примора да го напуштам училиштето и да почнам да работам. Како тинејџер одев во вечерно техничко училиште и се образував за столар - изработувач на прозорци и врати. Умеев да градам куќи, но да застанам пред луѓе и да зборувам – чувај боже!
    Арно ама, Бог не ме оставаше. „Боже, Ти мора да се шегуваш“, велев, „зарем сакаш да кажеш дека сакаш да ги напуштам домот, семејството, пријателите и мојата сигурност за да отпатувам преку океанот заради образованието за христијанска работа?! Зарем не знаеш колку сум несигурен? Јас сум само столар, а што сакаш Ти – да излезам од мојот сигурен чамец и да одам по вода?!“
    „Да, токму така“, ми одговори Бог со не толку тивок и смирен глас. „Зарем заборави дека Петар беше обичен рибар? Ах, да, патем, и Мојот Син Исус беше столар!“
    „В ред Боже“, реков на крајот. „Ти победи. Знам што треба да правам“. Тоа го кажав додека лежев грбечки во болнички кревет после една незгода на градилиште. Некои од нас треба да добијат неколку „жешки“ за да сопреме и да чуеме што има Бог да ни каже – за вистински да Го послушаме!
    Најбрзо што можев се вратив на работа за да соберам доволно пари за мојот билет во еден правец за САД и за првиот семестар на колеџ (под услов да најдам работа со скратено време). Исто така, мораше да минам диференцијални испити, оти немав средно училиште. За сето време додека бев во библиско училиште, на колеџ и на факултет работев со скратено работно време за да си го финансирам образованието. Тоа вклучуваше три работи во текот на летата, кога возев градски автобус во Чикаго во текот на утринските и попладневните сообраќајни шпици, бојадисував куќи во средината на денот и работев како чистач во една голема црква во вечерите и во текот на викендите.
    Дали беше тешко? Не премногу. Со распламтена убеденост дека тоа е нешто што е предвидено за мене, никогаш не останав без мотивација да се трудам. Плус, никогаш не останав без потребната работа, можев да си ги платам сите сметки - и ги положив сите испити.
    Сега, по милоста Божја, еве ме - после четириесет и кусур години - со прекрасната привилегија секојдневно да можам да допирам со спасителната Евангелска порака на Исус Христос луѓе по сите краишта на светот. Мојот живот никогаш претходно не бил толку благословен и толку исполнет.
    Како воопшто би можел да Му се заблагодарам на Бог за тоа што непрекинато ме поттикнуваше да одговорам на Неговиот повик и да Му кажам „да“. Тоа што Го прифатив Исус Христос за мој Господ и Спасител, тоа што излегов од зоната на комфорот и отидов на колеџ за да се образувам за делото коешто го работам денес, е најголемата (истовремено и најзастрашувачката) одлука во мојот живот.
    Ако почувствуваш дека Бог те повикува да излезеш од зоната на комфорот и да Го прифатиш Исус Христос за свој Господ и Спасител и/или во некаква служба за него, те повикувам и те охрабрувам да Му речеш „да“ на Бог уште сега. Тоа е одлука за којашто никогаш нема да се покаеш и за којашто ќе бидеш среќен цела вечност.

    Молитва којашто сега би можел/а да Му ја упатиш на Бог:
    Драг Боже, Ти благодарам што нѐ повикуваш сите нас да Го прифатиме Исус Христос како свој Господ и Спасител, та така сите да ја примиме Твојата прошка за нашите гревови, како и Твојот подарок, вечниот живот - и да Ти служиме според даровите и талентите коишто си ни ги дал на сите нас.
    Те молам помогни ми да го чујам Твојот повик и дај ми храброст да истапам од мојата зона на комфор и уште сега да Ти речам „да“.
    Ти благодарам што ја чу мојата молитва и одговори на неа! Во името на Исус, амин.
    ---
    Од „Daily Encounter“ на Ричард Инис. Авторските права припаѓаат на ACTS International. Преземено и обработено со дозвола.
    Copyright by ACTS International. Used by permission.

Златното правило носи златна среќа

Следствено, сѐ што сакате да ви прават луѓето, правете им и вие; зашто тоа е Законот и пророците. (Матеј 7:12 - Стандарден Превод)

    Фасцинантна студија на принципот зад погоре наведеното „Златно правило“ извршил Бернард Римланд, директор на Институтот за однесувањето на децата. Римланд открил дека ,најсреќни луѓе се оние коишто им помагаат на другите`.
    „Секој од луѓето вклучени во студијата беше замолен да наведе десет луѓе коишто најдобро ги познава и да ги окарактеризира како среќни или како несреќни. Потоа требаше одново да го помине списокот и секого да го означи како себичен или како несебичен, користејќи ја следнава дефиниција за себичност: стабилизирана тенденција да се посветат своето време и ресурси на своите интереси и благосостојба - неволност да се ставиш себеси во неудобна положба во интерес на другите“. (Rimland, "The Altruism Paradox," Psychological Reports 51 [1982]: стр. 521.)
    „Категоризирајќи ги резултатите, Римланд открил дека сите луѓе коишто биле оквалификувани како среќни, биле исто така означени и како несебични. Тој пишува дека оние ,чиишто активности се посветени на создавање среќа за себеси... имаат многу помали шанси да бидат среќни од оние чиишто напори се посветени на усреќување на другите`.
    Римланд заклучува: ,Постапувајте со луѓето онака како што сакате тие да постапуваат со Вас`. (Rimland, "The Altruism Paradox," Psychological Reports 51 [1982]: стр. 522, цитирано во: Martin & Diedre Bobgan, How to Counsel from Scripture, Moody Press, 1985, стр. 123. (Извор)

    Молитва којашто сега би можел/а да Му ја упатиш на Бог:
    Драг Боже, Ти благодарам што и модерните истражувања покажуваат дека поуките на Исус, како што се наведени во Твоето Слово, Библијата, се релевантни и важечки и денес како и пред 2.000 години.
    Ти благодарам што ја чу мојата молитва и одговори на неа! Во името на Исус, амин.
    ---
    Од „Daily Encounter“ на Ричард Инис. Авторските права припаѓаат на ACTS International. Преземено и обработено со дозвола.
    Copyright by ACTS International. Used by permission.

Христијанството им подарило слобода и достоинство на жените

    Каков би бил статусот на жените во Западниот свет денес да не влегол Бог во светот во човечко тело, преку Својот Син Исус Христос? Еден одговор на тоа прашање би бил да се погледне нискиот статус што жените сѐ уште го имаат во исламските држави. Во Саудиска Арабија, на пример, на жените дури не им се дозволува да возат автомобили; а пак во Куранот му се заповеда на мажот да ја тепа својата жена ако му е непокорна - „Мажите се појаки од жените според она што Аллах ги одликува едни на други и според имотот свој кој го трошат. Па, добри жени се оние кои се побожни и кои се чувари, во скришноста, на она што треба да се чува, и во што Аллах ги чува. А за оние за кои се плашите дека нема да бидат послушни - посоветувајте ги, одвојте ги во постелата и удрете ги! А ако, пак, ви се послушни не барајте начин зло да им нанесите. Аллах, навистина, е Возвишен и Голем!“ (Сура 4:34 - Македонски превод на Куранот - од Хасан Џило)
    Кога човек ќе погледне во историјата пред и во времето на Христос, ќе види дека жените, слично како во исламските земји денес, имале многу малку слобода и достоинство. Тие биле сметани за зли, инфериорни, нечисти, нееднакви, а нивниот глас бил замолчуван. Бројни записи во древната литература сведочат за ова тесноградо културно гледиште. Ќе наведам само неколку примери.

    Жените како зли
    Рефлектирајќи ја грчката култура на тоа време, Хомер (8. век пр. Хр.) пишува: „На жените не може да им се верува“. (Одисеја). Грчкиот драмописец Еврипид (починал во 406 година пр. Хр.) вели: „Жените беа најдобрите осмислувачи на злото“. (Медеја). Тацитус, Римјанин од првиот век, ги отсликува жените како доминирачки и сурови. (Анали). Што се однесува до Хебреите, Исус синот Сирахов (2. век пр. Хр.) вели: „Во жената гревот го има својот почеток и поради неа сите умираме“(Мудрост Сирахова 25:27).

    Жените како инфериорни
    Грчкиот лекар Хипократ (умрел во 377 година пр. Хр.) тврди: „Жената е помалку совршена од мажот“. Филозофот Аристотел (умрел во 322 година пр. Хр.) вели: „Жената е како деформиран маж“ (Животинските родови). Бидејќи жената била сметана за инфериорна, Римската култура ја ставила под законите patria potestas и manus, коишто на мажот му давале целосна контрола врз неговите ќерки и неговата сопруга.
    Во текот на рабинската, односно ерата на усното законодавство (од цирка 400 година пр. Хр до цирка 200 година по Хр.), еврејската жена била обврзана да му ги мие лицето, рацете и нозете на мажот (Кетхубот). Една еврејска молитва вели: „Благословен [си Ти], кој не ме направи жена“. (Менахот).

    Жените како нечисти
    Верувањето дека жените се нечисти било присутно во речиси сите култури, на пример меѓу хиндусите во Индија, меѓу Карибите во Британска Гвајана, во голем број северноамерикански индијански племиња, меѓу Ескимите (Инуитите, заб.прев.), и во многу други. Таквиот став бил нормално поимање на нештата и меѓу Грко-Римјаните и меѓу Хебреите.
    Претпоставената нечистота на жената била резултат на месечните менструации, коишто доведувале до лишување на жената од многу слободи и привилегии. Еврејскиот Талмуд, на пример, има цела книга, наречена Нидах, којашто опсежно се занимава со менструалната нечистота на жената.

    Жените како нееднакви
    Во споредба со мажите, древните култури ги третирале жените крајно нерамноправно. За женетите мажи вообичаено се сметало дека имаат право на вонбрачни сексуални односи, додека мажените жени немале такви права. Тој двоен стандард го критикува една Гркинка во една од драмите на Еврипид. Таа вели: „Ако мажот се умори од друштвото дома, може да излезе и да најде лек за монотонијата. Ние сопругите пак сме присилени да се насочиме само кон еден маж“. (Медеја).
    Римскиот закон Lex Julia издаден од Цезар Август (умрел во 14 година по Хр.) вели дека жената нема право да го тужи својот сопруг ако тој извршил прељуба. Но жената којашто извршила прељуба подлежела на казна според patria potestas, што често значело нејзино погубување. Слично било и кај Евреите – прељубата се утврдувала според брачната состојба на жената, а не брачната состојба на мажот.
    Нееднаквиот третман на жените се гледа и по тоа што немале право да зборуваат во јавност. Рабинската усна традиција вели дека е „срамотно“ да се чуе гласот на жената на јавно место (Беракотх). Кај Хомер, Телемах ја прекорува мајка си Пенелопа оти зборува на јавно место. Тој ѝ вели: „говорот е само за мажите“ (Одисеја). Грчкиот драматург Софокле (умрел во 406 година пред Хр.) пишува: „О жено, молкот е украс на жените“ (Ајакс). Во 215 година пред Хр. римските мажи се вознемириле кога жените се собрале во римскиот Форум за да побараат поништување на Опианскиот закон. Одговарајќи им, Като вели: „Не можевте ли истата работа да ја побарате од своите мажи дома?“ (Ливиј, „Основањето на градот“).

    Исус им подарил достоинство и слобода на жените
    Човек може да цитира уште многу примери на негирање на слободата и на достоинството на жените во древноста. Тоа бил светот во којшто влегол Исус. А како Тој се поставил? Неговата интеракција со жените покажува дека Исус ги отфрлил древните верувања за жените положени врз предрасуди.
    Кога жената со крвотечение се допрела до неговата облека, Тој не бил шокиран; ниту пак помислил дека се онечистил. Наместо тоа, ѝ рекол: „Ќерко, твојата вера те избави!“ (Марко 5:34). Тој им оддавал почест на жените кога им ги објаснувал теолошките вистини. На Марта ѝ рекол: „Јас сум воскресението и животот, оној којшто верува во мене нема да умре никогаш“. (Јован 11:25-26). Тој ја поучува Марија во сторијата за Марија и Марта (Лука 10), а на теологија ја поучува и Самарјанката (Јован 4:9-29). Како резултат на овој инцидент, неговите ученици „се чудеа дека разговара со жена“. Тие знаеле дека Исус очигледно го прекршува рабинскиот орален закон, којшто вели: „Зборовите на Законот подобро да изгорат отколку да се пренесат на жена....“ (Сотах). Мажите Евреи во времето на Исус биле поучувани на следново „Маж да не се повела дотаму да поздравува жена“ (Беракотх).
    Сите три Синоптички Евангелија споменуваат дека Исуса Го следеле и жени. Таквото однесување било спротивставено на древните правила за жените; сепак Исус не ги прекорувал поради таквото однесување. А откако Исус воскреснал од мртвите, им рекол на жените коишто дошле пред неговата празна гробница да одат и да им раскажат на апостолите дека воскреснал од мртвите (Матеј 28:10). Евангелието по Јован ни раскажува дека Петар и Јован дошле пред празната гробница. Па зошто тогаш Исус не им рекол ним да одат и да им раскажат на другите апостоли? Зошто ги избрал жените за носители на веста за Неговите машки следбеници?
    Одговорот не е тешко да се предвиди, посебно ако се потсетиме дека Тој честопати застанувал во одбрана на потиснатите и малтретираните. Одбирајќи жени да им ја пренесат веста на апостолите, Тој всушност ги материјализирал своите зборови кажани во друга пригода: „Мнозина коишто се први ќе бидат последни, а последните први“ (Матеј 19:30).
    Исус исто така ја отфрлил древната идеја дека прељубата се определува според брачната состојба на жената во мигот кога рекол дека секој којшто ќе погледне на жена со похота, веќе извршил прељуба (Матеј 5:28). Брачната состојба на жената била неважна. Сексот надвор од брак е престап против Божјата волја, е не против сопственоста на мажот - неговата сопруга.

    Христијанството ги спроведува Исусовите гледишта за жените
    Како што се ширело, Апостолското христијанство им давало на жените слобода и достоинство невидени во античкиот свет. Тоа се одвивало не само преку крштевање и вклучување на жените во Господовата вечера - како рамноправни со мажите - туку жените исто така добивале водачки улоги. Свети Павле споменува дека Апфија „нашата сестра“ била водач во домашната црква во Колос (Филимон 2). Во Лаодикеја пак живеела Нимфана која имала „црква во нејзиниот дом“ (Колошаните 4:15), а во Ефес пак била Прискила, една од соработничките на апостол Павле (Римјаните 16:3). Фиба била влијателна водачка во црквата во Кенхреа, каде што била ѓакон (внимавајте, не ѓаконка) и главен водач (Римјаните 16:1-2). Павле исто така вели дека Еводија и Синтихија „со него се труделе за Евангелието, заедно со другите негови соработници“. (Филипјаните 4:2-3)
    Христовото влијание имало и други бројни ефекти врз добробитта на жените. За разлика од паганските Грци и Римјани, раните христијани ги ценеле женските бебиња подеднакво колку момчињата. Свети Павле им заповедал на мажите да ги сакаат своите сопруги исто како што Христос ја засакал Црквата (Ефешаните 5:25). Жените добиле и брачна слобода со правото да може да прифатат или да одбијат додворувачи. Во 374 г. по Хр. императорот Валентијан Први (кој христијанин) го укинал стариот закон patria potestas којшто на мажите им дал право врз животот и смртта на неговата сопруга и на неговото семејство. А со време дури исчезнала и праксата жените да носат вел. Во Индија во 1829 година, Британците, повлијаени од христијанските вредности, го прогласиле за незаконско сутито (sutee – спалување на живата вдовица на кладата за мртвото тело на нејзиниот сопруг); додека во Кина, благодарение на трудот и напрегањето на христијанските мисионери, во 1912 година воз закон била ставена суровата пракса да се врзуваат и стегаат стапалата на девојчињата за да останат малечки.
    При сите тие револуционерни промени во полза на жените, да се потсетиме на длабоките зборови на еден христијански учен: „Раѓањето на Исус било пресвртница во женската историја“. Друг пак вели: „А од сѐ друго што сторил нашиот Господ, најважно е што немерено го воздигнал женскиот пол“. Сепак, ниту Христос ниту Раните христијани не проповедале политичка револуција. Неговите следбеници всушност го копирале Христовиот пример во своите релации со жените, закрепостувајќи ги нивното достоинство, слобода и права, искачувајќи ги до височини никогаш претходно не видени во ниту една култура.
    Рака на срце, земајќи ја предвид грешната природа на човештвото, имало и времиња кога некои христијани правеле гревови и ги игнорирале или дури и ги прекршувале стандардите што Христос и Неговите апостоли им ги подариле на жените. Но, со расплетот на историјата, слободата и достоинството со коишто Христос ги обдарил жените продолжила да созрева во Западниот свет. Така, човек може недвосмислено да каже дека жените најмногу слобода и најголемо достоинство жените стекнале онаму каде што било најголемо влијанието на христијанството, а најмалку слобода и најмалку достоинство стекнале онаму каде што христијанството имало најмало влијание или воопшто не било присутно.
Soli Deo Gloria. (Само на Бога слава!)

д-р Алвин Џ. Шмит (Alvin J. Schmidt, Ph.D ) (2 август 2007 за Movieguide)

Алчноста ќе ти донесе штета, а не корист

Затоа, умртвете ги земните органи на вашето тело за: блуд, нечистота, страст, зла желба и алчност која е идолопоклонство. (Колошаните 3:5 - Стандарден Превод)

    Според една стара басна, којашто му ја припишуваат на Езоп, некое куче со коска во муцката минувало мост. Погледнало во водата и го видело својот одраз. Помислило дека гледа друго куче и друга коска. Толку очајнички ја посакало другата коска што ја испуштило својата за да го преплаши „другото куче“. Се разбира, на другата страна на водата немало друго куче. Неразумното куче ја испуштило коската во вода!
    Таква е природата на човековата алчност. Во обид да добиеме нешто коешто посакуваме, го губиме она коешто веќе го имаме“.

    Молитва којашто сега би можел/а да Му ја упатиш на Бог:
    Драг Боже, Те молам избави ме од гревот на алчноста - постојаната потреба да сакам повеќе од она што го имам. Наместо тоа, те молам помогни ми да бидам давач, а не само земач.
    Ти благодарам што ја чу мојата молитва и одговори на неа! Во името на Исус, амин.
    ---
    Од „Daily Encounter“ на Ричард Инис. Авторските права припаѓаат на ACTS International. Преземено и обработено со дозвола.
    Copyright by ACTS International. Used by permission.

Моето нарушување на хранењето ме изедува

Затоа и ние, кои имаме околу себе толкав облак сведоци, да ги отфрлиме настрана секое бреме и грев кој лесно нѐ сплеткува, и да ја трчаме со трпение трката што ни претстои (Евреите 12:1 - Стандарден Превод)

    Читателка на „Daily Encounter“ ми напиша: „Потребна ми е помош. Моето нарушување на хранењето ме изедува. Се обидов да го предадам на Бог, но не сум сигурна дека тоа сум го направила од срце. Сакам да престанам, ама навлечена сум на идејата за слабо тело“.
    Кога јадењето премногу или премалку станува зависност, проблемот е сериозен. Согледувањето што е причината на овој проблем може да биде најтешката работа што ќе треба да се направи; огромен напор ни е нужен за да го постигнеме тоа... Кај сите зависности, проблемот којшто го гледаме - очевидниот проблем - обично е само симптом на вистинскиот проблем, „врв на сантата мраз“.
    Иако треба да се третираат и симптомите, од клучна важност е да се справиме со коренот на проблемите и да го елиминираме. Ако се третираат само симптомите, коренот набргу ќе избие во некоја друга област. Знам еден човек којшто тврдеше дека е излекуван од алкохолизмот во мигот кога станал христијанин. Но реално, сѐ што се случило кај него е промена од алкохоличар во гневохоличар!
    Заедничкиот именител на многу, ако не и на најголемиот број зависности, е дека некогаш во минатото, а главно во раното детство, имало одредено нарушување со недостиг во сферата на љубовта. Зависничкото однесување се применува за да се залекува и спречи болката од внатрешната повреда на човекот поради почувствувана несоодветна и недоволна љубов.
    Сепак, покрај барањето помош од Бог и молитва за избавување, има и работи коишто се наша одговорност. Исто како што добиваме повреди во повредувачки однос, така добиваме и исцелување во исцелувачки однос. Токму затоа групите за поддршка, како што е програмата „12 Чекори“ може да бидат од голема полза, а пак третманите со умешен советник или со терапевт се неопходни, често дури од животна важност...
    Како што алкохоличарите мора да бидат во група за поддршка „Анонимни алкохоличари“, така и храно-холичарите мора да се придружат на група на „анонимните прејадувачи“ или која и да било група којашто е насочена кон пружање помош за нив. Таму тие ќе може да бидат сакани и прифатени такви какви што се. Бидејќи нарушувањата во љубовта ги гонат луѓето во зависности, безусловната љубов е едно од најдобрите палијативни и исцелувачки средства за избавување од зависноста. Кога луѓето се чувствуваат искрено љубени и прифатени, потребата да се „изразуваат“ преку автодеструктивни зависнички поведенија се намалува во голема мерка.
    Групата за поддршка, исто така, им помага на зависниците да се чувствуваат одговорни за своето поведение, оти има некој комушто му се полага сметка. Само кога зависникот ќе сопре со своето зависничко однесување и ќе се соочи со вистинската болка од неговата повреденост или од отфрлањето, ќе може да се соочи со коренот на својот проблем и да се ослободи од него.
    Првично повеќе информации за донесување одлука да ѝ ставите крај на својата зависност може да побарате и тука.

    Молитва којашто сега би можел/а да Му ја упатиш на Бог:
    Драг Боже, Ти благодарам што ме сакаш и ме прифаќаш каков што сум... дури и со мојата зависност... (тука сега можеш на Бог да му ја признаеш по име). Ти благодарам и што ме сакаш премногу за да не ме оставиш каков што сум. Го признавам мојот проблем и те молам дај ми храброст да се справам со коренот на мојот проблем. Те молам дај ми ја помошта којашто ми е неопходна за да го поразам проблемот.
    Ти благодарам што ја чу мојата молитва и одговори на неа! Во името на Исус, амин.
---
    Од „Daily Encounter“ на Ричард Инис. Авторските права припаѓаат на ACTS International. Преземено и обработено со дозвола.
    Copyright by ACTS International. Used by permission.