Ова е чиста и неизвалкана религија пред Бога и Таткото: да се посетуваат сираците и вдовиците кога се во нивната невола, и да се биде неосквернет од светот. (Јаков 1:27 - Стандарден Превод)
Покојната Карен Карпентер тажникаво пееше: „Loneliness, it's such a sad affair.“ („Самотија, колку тажно звучи тоа“). Тоа е животна вистина за мнозина во денешниот дигитален свет.
Празниците, како што се Божик, Нова година, Велигден, родендените, па дури и викендите, се радосни мигови за мнозина. За други пак, тоа се најосамените периоди во годината; тоа посебно се однесува на оние коишто се и онака осамени, оние коишто загубиле сопружник или дете, возрасните-самци... Сите тие паметат посреќни времиња и посебно во вакви мигови страдаат од длабока осаменост.
Мнозина читатели на „Daily Encounter“ знаат што значи ова. Некои од нив сега се во таква состојба. Знам каква е таа болка. Токму затоа, сите ние мора да бидеме осетливи за потребите на сите во нашите кругови на врски, роднински или пријателски, споменувајќи си дека многу насмеани лица сокриваат раскрвавени срца...
Треба да посегнеме кон оние коишто се осамени и страдаат - поканете ја/го, или пак нив, на ручек. Јавете им се или испратете им електронско писмо за да им кажете дека мислите на нив. Прашајте дали би можеле нешто да сторите за нив. Посетете постар пријател или роднина. Купете подароци за деца од некое семејство коешто е сиромашно. Обезбедете храна за сиромашните.
Имав еден драг пријател којшто го запознав уште во градинка. Заедно бевме и во основно и во средно училиште. Заедно служевме војска и, иако живеевме илјадници милји далеку еден од друг, никогаш не загубивме контакт. Пред извесно време мојот пријател влезе во неприлики, се обескуражи, се повлече во себе и си го одзеде животот. Трагична загуба!
За жал, никогаш не ме извести за својот проблем. Тажно е тоа што во миговите на нужда ние возрасните забораваме да побараме пријателска рака и да побараме помош и поддршка кога ни се потребни, за, како што поучува Исус „да си ги носиме бремињата еден на друг и така да го исполниме Христовиот закон“. Така, впрочем, ќе спроведуваме чиста и вистинска религија!
Молитва којашто сега би можел/а да Му ја упатиш на Бог:
Драг Боже, Ти благодарам за сите бесконечни благослови со коишто ме опсипуваш. Помагај ми секогаш да бидам одговорен, исполнет со љубов, љубезен, човек којшто ќе излезе в пресрет на другите... А пред сѐ да бидам Христолик во сѐ што кажувам и правам. Кога пак ќе ми биде потребна помош, дај ми храброст да се отворам и да признаам дека имам проблем и да побарам помош.
Ти благодарам што ја чу мојата молитва и одговори на неа! Во името на Исус, амин.
---
Од „Daily Encounter“ на Ричард Инис. Авторските права припаѓаат на ACTS International. Преземено и обработено со дозвола.
Copyright by ACTS International. Used by permission.
Покојната Карен Карпентер тажникаво пееше: „Loneliness, it's such a sad affair.“ („Самотија, колку тажно звучи тоа“). Тоа е животна вистина за мнозина во денешниот дигитален свет.
Празниците, како што се Божик, Нова година, Велигден, родендените, па дури и викендите, се радосни мигови за мнозина. За други пак, тоа се најосамените периоди во годината; тоа посебно се однесува на оние коишто се и онака осамени, оние коишто загубиле сопружник или дете, возрасните-самци... Сите тие паметат посреќни времиња и посебно во вакви мигови страдаат од длабока осаменост.
Мнозина читатели на „Daily Encounter“ знаат што значи ова. Некои од нив сега се во таква состојба. Знам каква е таа болка. Токму затоа, сите ние мора да бидеме осетливи за потребите на сите во нашите кругови на врски, роднински или пријателски, споменувајќи си дека многу насмеани лица сокриваат раскрвавени срца...
Треба да посегнеме кон оние коишто се осамени и страдаат - поканете ја/го, или пак нив, на ручек. Јавете им се или испратете им електронско писмо за да им кажете дека мислите на нив. Прашајте дали би можеле нешто да сторите за нив. Посетете постар пријател или роднина. Купете подароци за деца од некое семејство коешто е сиромашно. Обезбедете храна за сиромашните.
Имав еден драг пријател којшто го запознав уште во градинка. Заедно бевме и во основно и во средно училиште. Заедно служевме војска и, иако живеевме илјадници милји далеку еден од друг, никогаш не загубивме контакт. Пред извесно време мојот пријател влезе во неприлики, се обескуражи, се повлече во себе и си го одзеде животот. Трагична загуба!
За жал, никогаш не ме извести за својот проблем. Тажно е тоа што во миговите на нужда ние возрасните забораваме да побараме пријателска рака и да побараме помош и поддршка кога ни се потребни, за, како што поучува Исус „да си ги носиме бремињата еден на друг и така да го исполниме Христовиот закон“. Така, впрочем, ќе спроведуваме чиста и вистинска религија!
Молитва којашто сега би можел/а да Му ја упатиш на Бог:
Драг Боже, Ти благодарам за сите бесконечни благослови со коишто ме опсипуваш. Помагај ми секогаш да бидам одговорен, исполнет со љубов, љубезен, човек којшто ќе излезе в пресрет на другите... А пред сѐ да бидам Христолик во сѐ што кажувам и правам. Кога пак ќе ми биде потребна помош, дај ми храброст да се отворам и да признаам дека имам проблем и да побарам помош.
Ти благодарам што ја чу мојата молитва и одговори на неа! Во името на Исус, амин.
---
Од „Daily Encounter“ на Ричард Инис. Авторските права припаѓаат на ACTS International. Преземено и обработено со дозвола.
Copyright by ACTS International. Used by permission.
